Srpsko-turske bitke pre Kosovskog boja II

Srpsko-turske bitke pre Kosovskog boja II

Srpsko-turske bitke pre Kosovskog boja II

Nastavak teksta o borbama iz XIV veka

Srpsko-turske bitke pre Kosovskog boja II su novi tekst na našem sajtu koji se bavi dešavanjima koja su prethodila velikom ratnom sukobu na Kosovu polju. U prethodnom tekstu smo pisali o Bici kod Galipolja (1312) i Bici hod Stefanije (1344), a ovom tekstu nastavljamo sa hronološkim sledom ratnih sukobljavanja između evropskih i otomanskih vojski.

Bitka kod Dimotike 1352.

Srpsko-turske bitke pre Kosovskog boja II
    Didimotika, oblast Evros

Bitka kod Dimotike (današnji naziv Didimotika) predstavlja prvu veću pobedu Turaka na evropskom tlu. Didimotika pripada grčkoj oblasti Evros, koja na samoj granici Grčke sa Turskom. U toj bici na jednoj strani su učestvovali Srbi, Bugari i Vizantinci nasuprot Otomanske imperije. Srpsku vojsku je predvodio vojvoda Gradislav Borilović, poznat po tome što je bio barjaktar kralja Dušana. Takođe poznato je da je u ratu između Stefana Dečanskog i Dušana, stavio se na stranu Dušana. Povod za bitku kod Dimotike bio je građanski rat između naslednika vizantijskog cara Andronika, Jovan V Peolog i vojskovođe i bivšeg saradnika prethodnog cara Jovana Katakuzina. U nameri da ovlada Vizantijom, Jovan Katakuzin u svoju pomoć poziva Turke, koji su u tome videli da šansu da se nastane na Balkanu i zbog toga su poslali velikobrojnu vojsku, preko 10.000 vojnika. Car Dušan je kao podršku Jovanu V Peologu, poslao oko 6.000 vojnika. Uz srpsku vojsku bilo je nešto malo bugarskih vojnika koje je poslao bugarski car Aleksandar.

Prema nezvaničnim informacijama, Turska vojska je rano u zoru napala savezničke snage. Bugarska vojska se odmah nakon prvih napada povukla, a malobrojni Vizantinci su se predali, tako da su Srbi sami ostali u boju sa mnogobrojnijim Turcima. Poraz je bio neminovan, veći deo srpske vojske je bio pobijen, jedan deo zarobljen, a nekolicina je uspela da se izvuče. Nakon ove pobede, Turci se učvršćuju na balkanskom poluostrvu. Srpski vladar Dušan nakon ovog poraza uviđa opasnost koja se nadvila nad Evropom i  obratio se papi Inočentiju VI u Avinjon u Francuskoj moleći ga da ga imenuje vrhovnim vojskovođom hrišćanstva u ratu protiv Turaka. U nameri da pridobije papsku podršku, nudio je papi da će ga priznati kao glavu hrišćanstva. Papa je rado dočekao ovu ponudu Dušanovu za borbu protiv Turaka i poručio mu je po naročitom izaslanstvu da će ga pomagati u zvanju “kapetana hrišćanstva”. Ali, zbog napada ugarskog kralja Ludvikom na Srbiju, kojega je papa imenovao kapetanom crkve protiv šizmatika, Dušan je hladno dočekao zadocnelo (1355) papino poslanstvo, koje se suviše zauzimalo za interese Ugarske. Garancije i sporazum sa papom nije postignut, tako da je ostalo nejedinstvo hrišćanskih sila koje nije moglo dovesti do zajedničke akcije protiv Turaka. Čak su se sve stranke takmičile u međusobnoj borbi za savezništvo Turaka.

Bitka na Marici 1371.

Srpsko-turske bitke pre Kosovskog boja II
Vukašin Mrnjavčević

Srpsku vojsku, koja je imala od 60.000 do 70.000 vojnika, u bitki koja se dogodila petnaestak godina nakon Dušanove smrti, predvodili su kralj Vukašin i njegov brat despot Uglješa, a relativno male snage Osmanlijskog carstva, koje su bile zauzete borbama u Maloj Aziji, predvodio je rumelijski begler-beg Lala Šahin.

Despot Uglješa je hteo da jednim velikim udarom uništi i protera tursku vojsku iz Evrope i tako spreči najezdu Turaka iz Male Azije. Tako je i došlo do sukoba kod Černomena. Turski izvori navode da su se na srpskoj strani borile i snage hrišćanske snage iz Ugarske, Rumunije i Bosne, a da je “među Srbima” odnosno u srpskoj vojsci, bilo i Bugara, i Grka, što je samo delimično tačno.

Severna srpska vlastela u ovom boju nije učestvovala. Balšići, koji su nisu bili u dobrim odnosima sa Vukašinom najverovatnije nisu učestvovali u bici jer su ubrzo nakon poraza srpskih snaga oteli Prizren od Vukašinovog sina. Nikola Altomanović takođe nije mogao da učestvuju u bici jer je bio u ratu sa Vukašinom, od koga je ozbiljno poražen (zajedno sa carem Urošem) u Kosovskoj bici 1369. godine. Posebna priča su Lazar Hrebeljanović i Brankovići, koji nisu imali interesa da učestvuju u bici i na taj način učvrste Vukašinov položaj kao kralja i naslednika caru Urošu čiju su vlast, makar i formalno, još uvek poštovali, a i već su bacili oko na zemlje Mrnjavčevića.

Turci su napali preko noći i srpsku vojsku zatekli nespremnu. Pokolj koji se zatim dogodio kod Černomena na Marici gotovo da niko iz srpske vojske nije preživeo. Nakon boja, Turci su mesto nazvali “Sirf sindigi” – “Mesto pogibije Srba”.

 

Prvi deo teksta o bitkama pre Kosovskog boja pročitajte OVDE.

2 thoughts on “Srpsko-turske bitke pre Kosovskog boja II

  1. Pingback: Srpsko- turske bitke pre Kosovskog boja I - Military Shop online prodaja

  2. Pingback: Srpsko-turske bitke pre Kosovskog boja III - Military Shop

Ostavite odgovor