NATO bombardovanje SR Jugoslavije 1999.

NATO bombardovanje SR Jugoslavije 1999.

NATO bombardovanje SR Jugoslavije 1999.

Zašto baš humanitarna intervencija?

Prošle su 22 godine od trenutka kada su NATO snage nelegalno bombardovale Saveznu Republiku Jugoslaviju. Pod izgovorom da se radi o humanitarnoj intervenciji kako bi sprečili nepostojeći teror i genocid, NATO bombe su ubile i ranile hiljade nevinih. NATO bombardovanje SR Jugoslavije 1999. – tokom same misije, neke od najrazornijih NATO akcija pogodile su živote civila. Samo neki od napada na živote civilnog stanovništva bili su i: bombardovanje putničkog voza kada je poginulo 15 osoba, kao i napad na albanske izbeglice iz Đakovice kada je poginulo preko 70 civila. Kada se desio napad na albanske civile, zapadnjačke vojne snage su isprva pokušale da ovaj zločin pripišu vojsci Jugoslavije.

Razlozi, izgovori i predubeđenja sa kojima je NATO pokrenuo napad na Jugoslaviju postao je obrazloženje zašto njihove snage nisu čekale afirmaciju za delanje od strane Ujedinjenih Nacija. NATO bombardovanje bilo je, pre svega, agresija na jednu državu, njene građane ali i na fundamentalne principe internacionalnog pravosuđa. Nažalost, ovaj vid reagovanja, gde se misije napada opravdavaju takozvanim humanitarnim intervencijama, postao je obrazac za mnoga druga ratna delanja članica NATO pakta.

Humanitarne intervencije su većim svojim delom kritikovane jer se kao pozadina napada nazire moderni kolonijalizam. Noam Čomski je jedan od kritičara humanitarnih intervencija, gde navodi da su vojne misije Sjedinjenih Američkih Država uvek imale ličnu dobit i cilj.

NATO bombardovanje SR Jugoslavije 1999.

 

Pretekst za Bombardovanje SR Jugoslavije

Povod za napad NATO snaga javio se početkom 1999. godine. 15. januara je policija SR Jugoslavije izvela akciju u selu Račak protiv terorističke grupe OVK. Samoproklamovana Oslobodilačka vojska Kosova imala je uporište, rovove i oružje na teritoriji Račka. Posle oružanog sukoba sa policijom pripadnici takozvane Verifikacione misije istražuju sukob policije i separatista. Ceo slučaj je u stranim medijima prikazan jednostrano i ova operacija postaje alibi za početak NATO bombardovanja u martu iste godine.

 

Vazdušni napadi sa nekoliko lokacija

NATO snage vodile su vojnu kampanju protiv SR Jugoslavije koja je najviše uključivala vazdušne napade. U ovom periodu izvedeno je 38000 vazdušnih operacija, a baze aviona bile su mahom u Italiji i Nemačkoj. Takođe, obalom Jadrana krstario je i nosač aviona sa nazivom Teodor Ruzvelt. NATO snage su koristile oko 1000 aviona u ovim borilačkim kampanjama.

Kampanja je navodno trebala samo da gađa vojne ciljeve. Međutim, veliki broj gađanih ciljeva predstavljao je prostor koji su mahom koristili civili. U te napade spadaju bombardovanje mosta na Dunavu, fabrike, elektrane, objekti za telekomunikaciju, Avalski toranj, ambasada Kine… Neki od ovih napada su bili većih razmera i mogu se smatrati kršenjem internacionalnih zakona i dogovora na Ženevskoj konvenciji. NATO snage su i za ova gađanja imale izgovor da su ove lokacije mogle biti korišćene i u vojne svrhe.

Pored Noama Čomskog, američkog lingviste i filosofa, veliki kritičar NATO bombardovanja bio je i kanadski ambasador Džejms Bajron Bize koji je bio pri ambasadama Kanade u Jugoslaviji, Bugarskoj i Albaniji. 2004. godine je dao i izjavu u vezi sa agresijom NATO snaga iz 1999. godine gde je izložio da je Kanada učestvovala u ratnim zločinima nad SR Jugoslavijom.

Posetite i naš You Tube kanal.

Ostavite odgovor