Opsada Sankt Peterburg ili tadašnjeg Lenjingrada je trajala od 8. septembra 1941. pa do 27. januara 1944. Nemcima su pomagali i Finci. Bombardovali su sve i tako su razneli skladišta hrane za tri miiliona Petrograđana. U Petrogradu je uvedena racionalna potrošnja hrane. Smanjivali su porcije hrane iz meseca u mesec. Jelo se žito, ovas i griz. Polako se ukidao javni prevoz kao i struja. Vremenom su utrošene rezerve nafte i uglja. Gradski vodovod je bio gotovo uništen. Jedino je fabrika municije Kira proizvodila naoružanje. Sovjeti su probili opsadu u južnom delu grada. Zime 1942 je umrlo 500 000 ljudi od gladi.

Generala Žukov je minirao čitav južni deo grada. To je poremetilo planove nemačke vojske i prestali su ih bombardovati. Hitler je promenio odluku da prvo osvoji Petrograd pa Moskvu. Krenuo je na glavni grad Rusije.

Berlin

Drugačija i modernija opsada grada desila se u Nemačkoj posle Drugog svetskog rata. Berlin je posle Drugog svetskoga rata podeljen na četiri okupacione zone od strane savezničkih snaga.

Zapadni Berlin se sastojao od:

• američkog,
• britanskog i
• francuskog okupacionog sektora.

Oni su grad podelili i imali pod svojom ingerencijom po nekoliko opština. U leto 1961. Berlin je osvanuo podeljen bodljikavom žicom.

Zapadni Berlin je ime zapadnog dela Berlina između 1949. i 1990. Sastojao se od američkog, britanskog i francuskog sektora instaliranih 1945. godine.

Sovjetski sektor je postao Istočni Berlin, deo Istočne Nemačke.

Zapadni Berlin je bio okružen sa svih strana granicom sa Istočnom Nemačkom, i samim tim se može reći da je bio enklava. Zapadni saveznici su garantovali vazdušni koridor, ali ne i put ili železničku prugu do Zapadnog Berlina.

1961.godine, istočnonemačka vlada je sagradila Berlinski zid, što je fizički onemogućilo protok ljudi i robe između dva dela grada. Jedino je bilo moguće putovati iz Zapadnog Berlina u Zapadnu Nemačku. 1963.godine, američki predsednik Džon F. Kenedi je posetio Zapadni Berlin, gde je održao govor u kom je upotrebio čuvenu frazu „Ich bin ein Berliner“ (Ja sam Berlinac). 9. novembra 1989, srušen je zid.

Zapadni Berlin je de fakto bio deo Istočne Nemačke, iako zvanično nije (nije bio savezna država niti je imao veze sa ustavom). Zgrada opštine Šeneberg je bila sedište gradonačelnika. Stanovnici Zapadnog Berlina su bili građani Zapadne Nemačke, ali nisu glasali na saveznim izborima. Međutim, 20 posredno izabranih delegata je predstavljalo Zapadni Berlin u Bundestagu.

U ostale anomalije spadalo je i oslobođenje muškaraca od vojne obaveze, zabrana letova Lufthanse prema gradu, i poštanska administracija, koja je bila odvojena od Zapadne Nemačke, što je značilo korišćenje sopstvenih markica, sve do 1990. Oslobođenje vojne obaveze, je bila vrlo popularna stvar među zapadnoberlinskom omladinom.